دعای مردم: ای کاش من هم یک بازاری بودم امیر طیرانی «وَ اخْفِضْ‏ لِلرَّعِيَّةِ جَنَاحَكَ وَ ابْسُطْ لَهُمْ وَجْهَكَ وَ أَلِنْ لَهُمْ جَانِبَكَ وَ آسِ بَيْنَهُمْ فِي اللَّحْظَةِ وَ النَّظْرَةِ وَ الْإِشَارَةِ وَ التَّحِيَّةِ حَتَّى لَا يَطْمَعَ الْعُظَمَاءُ فِي حَيْفِكَ وَ لَا يَيْأَسَ الضُّعَفَاءُ مِنْ عَدْلِك‏»؛ نهج البلاغه، ص ۹۸، ک ۴۶؛ تحف العقول، ۱۱۹ با همگان یکسان رفتار کن؛ چه آن گاه که گوشه چشم به آنان افکنی و چه آن گاه که خیره شان نگاه کنی، تا زورمندان و بزرگان، در تبعیض